Voor kinderen met autisme zou helderheid en structuur noodzaak zijn, zo is mij keer op keer gezegd. Maar wat ik hier in de Haarlemse Lichtfabriek meemaak is vooral chaos en mysterie. Op een zonnige woensdagmiddag klauter ik samen met ouders, familie en andere genodigden de donkere tribune op van de theaterzaal. De honderdtachtig leerlingen van de Alphons Laudyschool en hun docenten vullen het podium. Ze vormen het decor tussen een brede waaier van muziekinstrumenten, standaards, schilderijen en beeldschermen. Al gauw pakken muziek, theater, dans, singer-songwriters en videoclips ons op en nemen ons mee. Ik waan me toerist in een labyrintisch stadje met op ieder plein en straatje onverwachte gebeurtenissen. Vissen van stof zwemmen door de ruimte. Een Chinese draak golft over de vloer. Een reuzenvlieger wordt opgelaten. In voortdurende snelle afwisseling spelen de tieners hun muziek. Ze zingen en dansen. Vanuit een zijpad verrast ons een muziekcorps met koperblazers in rode uniformen en paradeert in marstempo over het podium. Onder de pet van een van de muzikanten ontdek ik directeur Francesca spelend op een dwarsfluit. ‘Met leerlingen zingen en muziek maken, dat is mijn droom!’ vertelde zij mij een paar weken geleden. Die droom komt hier uit.

De mix van tieners, leerkrachten van de school en de musici van Papageno is door de regisseur zo geraffineerd ineen geweven dat onderlinge verschillen wegvallen. De totaalbeleving stijgt ver uit boven de beperkte beheersing van instrumenten en stem. Francesca zei eerder tegen mij dat het een wens van haar is de leerlingen iets te laten bereiken wat ze niet van zich zichzelf hadden verwacht. Met het voltallige team gaat ook deze wens in vervulling. Na langdurig applaus is het afgelopen. Publiek en leerlingen vertrekken. Een jongen die niet kan praten zit als laatste in volle overgave te genieten op het verlaten podium. Tot zijn ouders hem komen halen.